กินข้าวมามาก
มื้อเป็นพันเป็นหมื่น
ทั้งชีวิต จำได้สองมื้อ
มื้อแรก จนสุดๆ กินที่วัด
พระรวยๆ เจียดของเป็นพัน
มาให้เด็กวัดกิน
แปลงตัวเป็นคนรวย อยู่หลายมื้อ
มื้อที่สอง ไม่รวยไม่จน
ท้องหิวเข้าอารมณ์ มากไปหน่อย
ต่อสู้เพื่อเสรีภาพไทย สุดสนุก
เห็นแถวกินข้าว ยาวฉิบ สุดโซม
อาการในถ้วยขาวๆ ช้อนอะไรว่ะ
ข้าวเฮ็งซวย เป็นก้อน สุกดิบ
กับสามคำหมด น้ำปลา นำ้พริก เป็นไห ไห
คนจนจนเป็นร้อย เข้าแถว หน้าหิวโหย
เอาเป็นเอา ขอกิน ขอ แดก ด้วยคน
เหมือนคนประท้วง เกือบทั้งหมด
ขอทีเถอะ อร่อยหน่อยได้ไหม ว่ะ
แล้วจะขอเบิ้นได้ไหมนี่ น้อยจังของ คนก็มาก
ตายห่าหิวแน่ๆ
ไปซื้อแมกดอนนอลด์ กินดีกว่าไหม
มองไป มีแต่คนรวยๆ ไม่เอาดีกว่า
ขอแดก ไอ้นี่หล่ะ ในถ้วยขาวๆ
กินไปกินมา อร่อยกว่าวัด
ยังจำว่าอร่อย ขนาดไหน ได้เลย
เสรีภาพ มันกินด้วยใจ
